آفتـــــــاب شـــــــرقی

بگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــذارصدایت کنم

aftabesharghi — Sat, 07 Nov 2009 20:25:53 GMT

بگذار صدایت کنم

بگذار صدایت کنم که دلم تنیده در عنکبوت

غم بگذار نگاهت کنم که دیده ام سرشار از باران اشک

بگذار به یاد آورم روزی را که ازادانه قایق کوچکم را به دریا رهسپار کردم وتنها تو تو....

دستهای خسته ی پارو زنم را مرحم شدی

واما بگذار فراموش کنم باد را

باران را وموج تندی که گهگاهی گمراهم کردن بگذار فراموش کنم...

زیرا من ندانسته بودم زندگی همچون دریا ومن پارو زنی بیش نیستم

سلام مولای مهربان

aftabesharghi — Tue, 27 Oct 2009 20:08:30 GMT

سلام مولای مهربانم ای که صدای پر درد هر کس را شنوایی ومن هم اینک حس پرواز یافته ام چقدر دلم برایت تنگ است وچه میتوان کرد مگر کبوتر دلتنگ دلم را به سوی تو پرواز دهم تا از دلتنگی هایم برایت بگوید مولایم شاید یادت باشد آنروز که به تمنای دعایی هر لحظه در خود فرو رفته بودم به سوی تو امدم وانهنگام که با دیدن گلدسته های بارگاهت اشکانم بودند که به کمکم امدند وچه زیباست ان دم که محبوبی شایسته کول بار غمم را برایم برداشت ومن سبکبار پروازکردم اقای خوبم دلتنگم واین دلتنگی بر دلم سنگینی میکند دو سالی میشود توفیق دیدار بارگاهت را نیافته ام

وهم اینک یاداوری لحظه ای که به بارگاه نورانیت گام برداشتم وغرق در نور حضور مهربانت شدم ویاداوری کبوترانی که شاهد سکوت وتسبیحشان هنگام نماز جماعت بودم مرا دلتنگتر میکندوچه زیباست انتظاردیدار محبوبیاینچنین مولایم نمیدانم چه بگویم وچگونه ناگفته های بیشمار خود را در این چند سطر خلاصه کنم .ای امید براوردن ارزوها از تو میخواهم توفیق حضور بارگاهت را به هزاران دلهای بیقرارکه چشم انتظار دیدارت میباشند توفیقشان دهی و امید انکه نور ایمان در دلهایشان پر رنگتر شود همه در سایه سار لطف خدا وشما ارام گیرند وبه امید بر اورده شدن حاجات همه حاجتمندان

نوشته دوست خوبم فاطمه

میلاد مسعود رئوف اهلبیت علی ابن موسی الرضا(َع) مبارکباد.

طنين آواي من

aftabesharghi — Tue, 20 Oct 2009 19:25:06 GMT

اگر دیگر نگذاشتند زندگی را ببینم ،
گفته ام که نثرهایم را به چاپخانه بدهند تا چاپ کنند
امّا شعرهایم را
که از دسبرد هر چشمی پنهان کرده ام ،
بردارند و بی آن که بخوانند ،
همه را ببرند و در شکافته ی کوه ساکت تنهایی ام
صومعه ای هست کوچک و زیبا
و روحانی و مجهول ،
به آن جا بسپارند.
چه در همین صومعه است که من
از وحشت تنهایی در انبوه دیگران می گریختم
و به درون آن پناه می بردم.
همین جابود که شب ها و روزهای سیاه و خفه و دردناک را به نیایش می گذراندم.
در برابر سردر آن که به رنگ دعاست ،
گرم ترین و پرخلوص ترین سرودهای عاشقانه ام را
خاموش زمزمه می کردم.
و نغمه مناجات من ،
از چشم های پراسرار مناره ی باریک و بلند آن
در آستانه هر سحرگاه و در هر شامگاه
و در بهت غمگین و اندوهبار هرغروب
در آن کوهستان خلوت و ساکت و مغرورِ تنهایی من می پیچد.
و همواره انعکاس طنین آن در این دره ،
گرداگرد دیوارهای بلند و سنگی و عظیم کوهستان ،
می گردد و می پیچد و می خواند.
حتی اگر برای همیشه خاموش شوم ،
حتی دیگر نگذارند فردا برگردم ،
و باز آوای محزون تنهایی سنگین و رنج آلود روح تنهایم را
در زیر رواق بلند و زیبای صومعه ام زمزمه کنم ،
آری
حتی اگر فردا دیگر نگذاشتند که برگردم ،
حتی اگر دیگر نتوانستم آواز بخوانم ،
طنین آوای من که از درون صومعه برمی خاست ،
همواره در این کوهستان خواهد پیچید!

درختهای تشنه

aftabesharghi — Thu, 08 Oct 2009 22:26:07 GMT

ای ابر بهارین!
که ناگهان با اشک های نگونساز

بر روی این باغ خیمه زده ای و غرش می کنی ، برق می زنی ،

ای ابر بارانی ،

ای باران اردیبهشتی ، تو نمی فهمی!

درختان این باغ همه تشنه اند.

ما درخت های این باغ پژمرده ی پامال زمستان ها

همگی تشنه ایم.

تشنه بارانیم.

به جوی های خشکی که از پای ما می گذرند منگر.

این جوی های بزرگ ، آب ندارند.

آب دارند امّا به ریشه ی ما نمی رسند.

به ریشه ما می رسند

امّا آب هایی شور و تلخ و آلوده اند!

ما همه ی درخت های این باغ

در کنار این جوی های پرآب

همچنان تشنه ایم ،

تشنه ی بارانیم ،
گرد و غبار سال ها را

از شاخ و برگ های پیر و پژمرده و خشک آلود ما بشوی!

ما را بنواز!

ما نیز همچنان درخت پنهانی

درون باغ می توانیم بشکفیم ،

از نو بشکفیم.

برگ های پیر سال های پیش را بریزیم و ناگهان

در زیر نوازش ها ی تو ، به شکوفه بنشینیم.

ما نیز چشم به راه شکفتن های تازه ایم.

شور و شوق صدجوانه با من است ، با ما است.

ای پاره ابر مهربان که بر روی آن درخت می باری ،

دامنت را بگستران!
بر سراسر این باغ خیمه زن!

درختان باغ را همه در آغوش باران های نوازشگرت گیر!

بی کسی

aftabesharghi — Thu, 01 Oct 2009 15:54:03 GMT

از دوزخ این بهشت، رهایی ام بخش!

در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است

و هر زمزمه ای بانگ عزایی

و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی ...

در هراس دم می زنم

در بی قراری زندگی می کنم

و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است

من در این بهشت ،

همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم.

"تو قلب بیگانه را می شناسی ، که خود در سرزمین وجود بیگانه بودی"

"کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم"

دردم ، درد "بی کسی" بود

« دکتر علی شریعتی

سرآغاز خلقت 2-نوشته دکتر علی شریعتی

aftabesharghi — Fri, 25 Sep 2009 08:24:18 GMT

سپس خداوند خدا آنان را فرمود:

«همگی ، بزرگتان وکوچکتان ،دورتان ونزدیکتان ،در پای اینان به خاک افتید.»فرمان فرمان خدا بود همه سر به سجده نهادند،جز شیطان که طغیان کرد.اکنون که خداوند خدادوست داشتن را بر می گزیند،عشق را در پای آن به سجده می خواند.اوکه عاشق بزرگ ودیرین خداوند است از کینه جانش عاصی می شود،حسدعشق ،عشق را نیز تباه می کند. مطرود عشق می گردد ودشمن دوست داشتن اما به پاس عشق دستش را در انتقام گرفتن از دوست خویش ،امانتدار آشنا وخویشاوندهمانندو تلمیذ درس های اوپانیشادی خویش باز می گذارد تا هم عشق را پاداش داده باشد وهم دوست داشتن را بیازماید.

ٍسرآغاز خلقت 1-نوشته دکتر علی شریعتی

aftabesharghi — Sun, 20 Sep 2009 12:00:01 GMT

... خداوند خدا به نوشتن آغاز کرد.درهر ذره ای می نگریست وسپس برلوح سبز چیزی می نوشت . نوبت من شد،چقدر آرزوکردم که نباشم ،بگریزم ، اما نمی شد.دست قضامرا بدین جا کشانده بود،زنجیر «قدر«مرابه این نقطه بسته بود. ناگهان تمام هستی ام گرم وروشن شد. دیدم که خداوند حدادرمن می نگرد. نگاهش را ازمن برگرفت وبرصفحه لوح افکند،قلم رابرآن نهاد،چهره اش آرام بودوحالتی داشت که درنوشتن های دیگر داشت . دلم می تپیدوماندن رابرایم دشوارکرده بود.ناگهان قلم را نگاه داشت .موجی بر سیمای روشنش دوید.سربرداشت وباز درمن نگریست لحظه ای ،لحظاتی !بر من قرنی گذشت .نگاهش از چهره من به سمت چپ لغزید، برروی ذره ای کوچکی که از آغازدر کنار من آرام نداشت .دوباره نگاهش راازاوبرگرفت ودرمن دوخت اندک اندک احساس می کردم که ماهردو را به یک نگاه می نگرد . عالم از شگفتی سکوت کرده بود وماجرارا می نگریست. ناگهان لبخند خفیفی همچون...(چگونه بگویم؟؟؟) برلبهای خدا نشست.

ادامه دارد

aftabesharghi — Sun, 20 Sep 2009 11:47:44 GMT

عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت

صدشکر که این آمد وصدحیف که آن رفت

دعای سحر

aftabesharghi — Mon, 14 Sep 2009 20:55:36 GMT

کوله بارت بر بند شايد اين چند سحر فرصت آخر باشد

که به مقصد برسيم بشناسيم خدا را و بفهميم که يک عمر چه غافل بوديم

ميشود آسان رفت ميشود کاري کرد که رضا باشد او

اي سبکبال در اين راه شگرف در دعاي سحرت

در مناجات خدايي شدنت هر گز از ياد مبر من جامانده بسي محتاجم

شعری برای دکتر شریعتی

aftabesharghi — Fri, 11 Sep 2009 21:54:23 GMT

خسته ام از این کویر این کویر کور و پیر
این هبوط بی دلیل این سقوط ناگزیر
آسمان بی هدف بادهای بی طرف
ابرهای سر به راه بیدهای سر به زیر
ای نظاره ی شگفت ای نگاه ناگهان
ای هماره در نظر ای هنوز بی نظیر
آیه آیه ات صریح سوره سوره ات فصیح
مثل خطی از هبوط مثل سطری از کویر
مثل شعر ناگهان مثل گریه بی امان
مثل لحظه های وحی اجتناب ناپذیر
ای مسافر غریب در دیار خویشتن
با تو آشنا شدم با تو در همین مسیر
از کویر سوت و کور تا مرا صدا زدی
دیدمت ولی چه دور دیدمت ولی چه دیر
این تویی در آن طرف پشت میله ها رها
این منم در این طرف پشت میله ها اسیر
دست خسته ی مرا مثل کودکی بگیر
با خودت مرا ببر خسته ام از این کویر. . .

قیصر امین پور