آفتـــــــاب شـــــــرقی

... خداوند خدا به نوشتن آغاز کرد.درهر ذره ای می نگریست وسپس برلوح سبز چیزی می نوشت . نوبت من شد،چقدر آرزوکردم که نباشم ،بگریزم ، اما نمی شد.دست قضامرا بدین جا کشانده بود،زنجیر «قدر«مرابه این نقطه بسته بود. ناگهان تمام هستی ام گرم وروشن شد. دیدم که خداوند حدادرمن می نگرد. نگاهش را ازمن برگرفت وبرصفحه لوح افکند،قلم رابرآن نهاد،چهره اش آرام بودوحالتی داشت که درنوشتن های دیگر داشت . دلم می تپیدوماندن رابرایم دشوارکرده بود.ناگهان قلم را نگاه داشت .موجی بر سیمای روشنش دوید.سربرداشت وباز درمن نگریست لحظه ای ،لحظاتی !بر من قرنی گذشت .نگاهش از چهره من به سمت چپ لغزید، برروی ذره ای کوچکی که از آغازدر کنار من آرام نداشت .دوباره نگاهش راازاوبرگرفت ودرمن دوخت اندک اندک احساس می کردم که ماهردو را به یک نگاه می نگرد . عالم از شگفتی سکوت کرده بود وماجرارا  می نگریست. ناگهان لبخند خفیفی  همچون...(چگونه بگویم؟؟؟) برلبهای خدا نشست.

                                                                               ادامه دارد

جدیدترین قالبهای وبلاگ