آفتـــــــاب شـــــــرقی

گفته بودند دربالای کوه پارناس نه دختران زئوس زندگی می کنند:الهه عشق ، الهه شعر ،الهه موسیقی ، الهه نقاشی

الهه عشق ، الهه شعر ، الهه موسیقی ، الهه نقاشی ،... ورسیدم ،دختران زئوس بودند اما تو نبودی ...، وسراغ ترا از آنان گرفتم ، ندانستند ... ، اما ترا می شناختند ... هرکدام خود را به گریبان من می افکندندکه ... مهراوه تو شبیه من است ،همه می گویند که مهراوه به تو شبیه است ،پدرم زئوس می گفت تو دخترم خاق وخوی مهراوه آن خدای مشرق را داری ... ، تو دخترم ،سیمای مهراوه اورا داری ... ، ومن سخن هیچ یک  ازدختران زئوس را باور نکردم ، اما رخساره هفائیستوس مرا به تردید افکند ، از نه دختر زئوس که هریک اله یکی از نه هنر زیبای جهان اند ،شعررا، موسیقی را، نقاشی را، پیکر تراشی را  ، غارت کردم ؛من یک سلطان جبّار شرقی ام .آن سالها در قلعه دیوان اسیر نبودم ،آنچه را می خواستم به زور شمشیر وستم از ضعیفان وبی دفاعان می ربودم ، هر نه هنر زیبارا ازدست دختران معصوم زئوس  به زور گرفتم .ودر خرجین خنگ بادپای سبک سیرم نهادم ، وبر روی جاده نور درسحرگاه شسته ،پابه طلوع روبه مسیر مشرق خورشید تاختم تا زیباترین گنجینه های مغرب را که یونانیان مغرور بدان می نازند به سرزمین آفتاب آورم وبه معشوقم هدیه دهم.