آفتـــــــاب شـــــــرقی

((پروردگار مهربان من ، مرا از دوزخ این بهشت رهائی ام بخش ! در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است وهر زمزمه ای بانگ عزائی وهرچشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی رنج زای گسترده ای . در هراس دم می زنم ، در بی قراری زندگی می کنم وبهشت توبرای من بیهودگی رنگینی است این حوران زیبا وغلمان رعنا همچون مائده های دیگربرای پاسخ نیازی در من اند.اما خود من بی پاسخ مانده ام ،هیچکس ، هیچ چیز در اینجا ((به خود)) هیچ نیست .((بودن من ))بی مخاطب مانده است . من دراین بهشت همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم .((تو قلب بیگانه را می شناسی که خود در سرزمین وجود بیگانه بوده ای )) ! ((کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم.))

دردم درد ((بی کسی))بود.